Lien, RIP.
I'm choking in my tears.
I'm choking in my tears.
This are my feelings, my thoughts. This is me.
Description :
Enjoy c:
please don't copy,
this is my work.
even the pictures!
25. Hoop
Verwarring in mijn hoofd: gedachten vliegen elkaar voorbij en ik kan ze niet bijhouden.
Mijn individu, mijn ik, mezelf is te traag, vermoeid en overweldigd door al deze gebeurtenissen.
Mijn hoop was gevestigd op dat ene lichtpuntje, maar ook dat was een hopeloze gedachte.
Teleurstelling volgde en ik kniesde bij de gedachte dat eenzaamheid zou volgen.
Uit angst werden acties ondernomen, acties uit liefde maar onzekerheid,
acties waar ik blij over ben en misschien zelf een nieuw lichtpuntje heb gevonden.
Maar het oude is nog steeds niet gedoofd, ergens in mijn gedachten raast er nog een woordje rond:
hoop.
Hoop op een relatie, een band, een uniek moment of gevoel of "iets" met deze individu die mij betoverd.
Zelden heb ik mij zo vertrouwd gevoelt bij iemand die ik niet kan doorgronden.
Nieuwsgierigheid naar het handelen houd me bezig en ik observeer en geniet.
Nieuwe gedachten razen door mijn hoofd en ik ga zo snel als ik kan,
maar ik kan ze niet bijhouden en raak uitgeput.
Verwarring, overweldigd, hoop, lichtpuntjes, teleurstelling, angst, onzekerheid, hoop, uniek, betoverd, vertrouwd, nieuwsgierigheid, uitgeput.
[ Ajouter un commentaire ]
[ Aucun commentaire ]
# Posté le lundi 17 novembre 2008 14:34
Modifié le samedi 29 novembre 2008 09:17
24. Wijze gedachten: 1) Smachten 2) Vijf letters. 3) On the edge.
1) Smachten
Ik smacht naar een aanraking. Een aanraking als in een liefdevol gebaar. Een gebaar dat me de kracht zal geven door te zetten en moed te hebben voor een lange tocht. Een lange tocht waarin ik mezelf zal vinden, leren kennen en ontdekken. Ontdekken, dingen die ik nooit had verwacht. Verwachtingen waarvan je nooit had kunnen dromen. Dromen die bestemd zijn om uit te komen.
Ik smacht.
8 November 2008
2) Vijf letters
E l i n e.
Vijf letters met een betekenis die men niet vind.
Een naam die een individu inhoudt en wat voor één.
Jammer genoeg, is er geen beschrijving van deze persoon.
Het is onmogelijk haar gedachten te begrijpen en haar handelingen te volgen.
Er zijn geen logische verklaring waarom ze is wie ze is,
maar de belangrijkste onbeantwoorde vraag is nog steeds:
wie is zij?
Een antwoord zou een verlossing zijn van haar zoektocht.
Dwalend, eenzaam en zonder moed.
Net zoals haar zijn er vele anderen bezig aan hun zoektocht,
sommige maken ze af en anderen verdwalen in een doolhof vol verwarring en raken er niet uit.
Het is vreselijk om met de vraag 'wie ben ik?' te blijven zitten.
De tijd die je eraan verspilt is kostbaar en niet terug te winnen.
Wat een hel.
12 November 2008
3) On the edge.
They were waiting in a line for their last breathe
He said: You're standing on the egde, she said: I'm living on the egde, baby.
They were searching for happiness but what they found was death.
He took her hand and lay it on his heart, she looked at him and said: another time maybe.
12 November 2008
Ik smacht naar een aanraking. Een aanraking als in een liefdevol gebaar. Een gebaar dat me de kracht zal geven door te zetten en moed te hebben voor een lange tocht. Een lange tocht waarin ik mezelf zal vinden, leren kennen en ontdekken. Ontdekken, dingen die ik nooit had verwacht. Verwachtingen waarvan je nooit had kunnen dromen. Dromen die bestemd zijn om uit te komen.
Ik smacht.
8 November 2008
2) Vijf letters
E l i n e.
Vijf letters met een betekenis die men niet vind.
Een naam die een individu inhoudt en wat voor één.
Jammer genoeg, is er geen beschrijving van deze persoon.
Het is onmogelijk haar gedachten te begrijpen en haar handelingen te volgen.
Er zijn geen logische verklaring waarom ze is wie ze is,
maar de belangrijkste onbeantwoorde vraag is nog steeds:
wie is zij?
Een antwoord zou een verlossing zijn van haar zoektocht.
Dwalend, eenzaam en zonder moed.
Net zoals haar zijn er vele anderen bezig aan hun zoektocht,
sommige maken ze af en anderen verdwalen in een doolhof vol verwarring en raken er niet uit.
Het is vreselijk om met de vraag 'wie ben ik?' te blijven zitten.
De tijd die je eraan verspilt is kostbaar en niet terug te winnen.
Wat een hel.
12 November 2008
3) On the edge.
They were waiting in a line for their last breathe
He said: You're standing on the egde, she said: I'm living on the egde, baby.
They were searching for happiness but what they found was death.
He took her hand and lay it on his heart, she looked at him and said: another time maybe.
12 November 2008
[ Ajouter un commentaire ]
[ 1 commentaire ]
# Posté le samedi 08 novembre 2008 08:57
Modifié le mercredi 12 novembre 2008 12:49
23. Hoofdstuk Davi
Davi, wàs mijn liefke. <3
5 november 2008 tot 29 november 2008.
Loser.
5 november 2008 tot 29 november 2008.
Loser.
[ Ajouter un commentaire ]
[ 1 commentaire ]
# Posté le mercredi 05 novembre 2008 16:04
Modifié le samedi 29 novembre 2008 09:18
22. Kortverhaal: naamloos.
Intro.
Daar zat hij dan, onderuit gezakt in een oude stoel met een sigaret in zijn hand. Het pakje Camel lag halfleeg op het tafeltje naast hem. Hij nam een trek en blies de rook naar me toe. "Je weet dat ik dat haat." Hij haalde zijn schouders op. Ik stond op en ging op zijn schoot zitten. "Zie je me graag?" Fluisterde ik in zijn oor. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. Ik streelde zijn gezicht, van zijn wang naar zijn kin. "Je hebt je niet geschoren hé." Hij schudde zijn hoofd. Ik boog me naar hem toe en gaf hem enkele kusjes in zijn hals, hij was daar verzot op. Hij nam nog een trek en blies de rook naar de andere kant. "Dankje." Hij lachtte en legde zijn hand op mijn been. "Neen liefje, ik zie je niet graag." De woorden gingen recht door mijn hart en ik zette me recht. "Wat zei je?" Je zou denken dat ik tranen zou voelen opkomen, maar dat gebeurde niet. "Ik hou van je." Wat was hij toch een pestkop, maar dat vond ik net leuk aan hem. "Ik denk dat ik maar eens doorga." Hij trok me naar zich toe en gaf me een vurige zoen. Hij smaakte naar zijn sigaret en ik vond het lekker.
Ouwe trut.
Ik liet de voordeur, zijn voordeur, in het slot vallen. Een frisse wind verwelkomde me. Ik snoof de buitenlucht op en genoot, dit was iets anders dan de geur in zijn muffe huis. Het was eigenlijk eerder een kot dan een huis. Er waren maar twee kamers. Eén moest dienen als woonkamer, keuken en slaapkamer en de andere was de badkamer, heel gezellig. In de grootste kamer stonden twee stoelen, een tafel met twee krukjes, een bed en een oude zwart-wit televisie. In al de kamers waren de muren behangen met een streepjesmotief. De tweede keer dat ik er was geweest had ik zelfs een poster meegenomen, zo lelijk vond ik het behang. Zonder te luisteren naar zijn mening had ik hem opgehangen. Hij had zijn duim opgestoken en me op zijn schoot getrokken. Ik verdiende een beloning.
Voorzichtig stak ik mijn sleutel in het slot. De deur kraakte wanneer ik hem openduwde. "Shit!" Voetstappen waren op weg naar de deur. Ik was ontdekt, erbij, gesnapt en ik vond het niet fijn. "Emma! Waar zat je in hemelsnaam!" Mijn vader kwam op me afgelopen met zijn hand in de lucht, klaar om me te straffen. Gelukkig kwam mijn moeder net op tijd in actie en hield zijn arm vast. Ik glipte langs hun door naar mijn kamer en gooide deur in het slot. Bang kroop ik in een hoekje. Nog nooit had mijn pa me willen slaan, daarom was ik zo bang die keer. Hoe kan een mens nu kinderen slaan, zijn eigen kinderen dan nog. Een traan rolde over mijn wang. Nu pas kon ik hem voor me zien toen ik in de deuropening stond. Zijn rechterwenkbrauw trilde, zijn ogen spuwde vuur en hij leek groter als anders. Ik was voor de eerste keer in mijn leven bang.
Het was tien voor acht en ik zat nog steeds aan de ontbijttafel. Mijn vader had nog geen enkel woord tegen me gezegt, het enigste wat hij deed was met zijn lepeltje in zijn tas koffie roeren. Snel propte ik het laatste stuk boterham in mijn mond en stond recht. Ik nam mijn bord en stak het weg in de vaatwasser. Het deed me niets dat hij me negeerde. Ik had zijn liefde niet nodig, want alles wat ik deed was toch niet goed in zijn ogen. Ik liep naar de voordeur, opende hem en gooide hem zo hard als ik kon terug. Als er glas had ingezeten had dat nu in duizende stukken rondgevlogen. Een gemene glimlach verscheen op mijn gezicht.
Langzaam liep ik richting de bushalte, tevergeefs, de bus was al vertrokken. "Dat wordt dan maar een halfuurtje wachten." Mijn handen staken in mijn zaken en nonchalant begon ik een liedje te zingen. Een oude dame aan de overkant keek me afkeurend aan. Snel stak ik mijn middelvinger op. "Ouwe trut!" Met kleine maar krachtige passen liep ze door.
God
Mijn gedachten waren afgedwaald naar een sprookjesland, een sprookjesland vol gelukkige mensen en waar ik God was. Hun glimlach maakte me woedend en om wraak te nemen liet ik bliksemschichten op hun neerdalen. Gillende vrouwen en mannen liepen bang heen en weer. "Wat gebeurt er?" Riepen ze naar elkaar. "Je sterft!" Riep ik vanuit een donkere wolk naar hun. "Sterf!" Plotseling werd mijn aandacht terug geroepen naar de werkelijkheid, ik was geen God meer. In de deuropening stond een meisje met haar rugzak in de hand. De leerkracht keek haar boos aan. "Emma, de hoeveelste keer is dit al?" Het meisje haalde haar schouders op en schoof langzaam naar de leerkracht. "Hier is mijn agenda." Ongeïnteresseerd smeet ze het ding op de lessenaar en stapte ze naar achter. Ze liet haar rugzak zakken op de grond en schoof de stoel achteruit. Ik keek weer naar de leerkracht, die schudde zijn hoofd. Ik kon zijn gedachten raden door in zijn doffe ogen te kijken. "Meisje toch, het gaat verkeerd met je aflopen." Een glimlach verscheen op mijn gezicht, dit kon interessant worden.
De les was gedaan. Ik borg mijn schrijfgerief op in mijn pennezak en stak het weg. Toen ik mijn rugzak over mijn schouder hing had ik door dat het meisje, Emma, al de deur was uitgelopen. "Shit." Vloekte ik en snel liep ik haar achterna. Mijn hand greep haar vast bij haar tengere schouder. Met een zwaai draaide ik haar om. Haar donkere ogen, bijna zwart, keken me vernietigend aan, maar het enigste wat ik kon doen was glimlachen. "Wie ben jij en wat moet je van me." Spuwde ze. "Kalm Emma! Ik wou je gewoon vertellen dat je je agenda vergeten bent op de leerkracht zijn lessenaar." Haar mond viel open. "Godverdomme." Met enkele krachtige passen liep ze terug naar het lokaal en enkele seconden later stond ze weer naast me. "Denk maar niet dat ik je ga bedanken." Het verbaasde me dat een meisje grof tegen me kon doen. "Hé Emma, wacht eens op me. Ik ben nieuw hier." Maar ze liep al door. "Ik ga echt niet achter je aanrennen hoor!" En ze bleef doorlopen. "Godverdomme kutwijf!" Ze keek zelfs niet om.
Het laatste lesuur was voorbij. Emma was nog even agressief bezig als deze ochtend. Iets in haar trok me aan. Voorzichtig, deze keer, ging ik naast haar staan en legde mijn hand op de tengere schouder die ik al eens had vastgegrepen. "Ik heb je toch geen pijn gedaan?" Vroeg ik haar, met een stem die bezorgd leek. Natuurlijk was ik niet bezorgd, ik kende dit meisje niet eens, het enigste wat ik wou was een spelletje spelen. Ze draaide zich om en keek me aan. Haar ogen keken niet meer vernietigend, neen, ik zag een leegte in haar ogen. "Neen." Mompelde ze terwijl ze met haar hand over de schouder wreef. Een klein glimlachje verscheen op haar gezicht. "Loop je mee?" Vroeg ik. Twijfelend keek ze heen en weer. Ze vroeg zich waarschijnlijk af waarom ik hààr vroeg om mee te lopen. Zo mooi was ze niet, helemaal niet. Ze was afgrijselijk lelijk. Ze was mager en maakte botte bewegingen, haar donkerbruine ogen waren te hard voor haar gezicht net zoals haar donkere haren. Ze had niet van dat prachtige stijle haar, neen er zaten lelijke golven in. Lelijke meid. "Oké." Ik glimlachte en plaatste mijn hand op haar rug. "Loop maar mee." Op de weg naar haar bushalte hadden we geen woord gezegd. Toen haar bus kwam aangereden keek ze me aan. Ging ze me nou nog een afscheidszoen geven of niet? Neen, ik kreeg geen zoen. Kutwijf. "Dag Emma!" Zwaaide ik haar na terwijl ze de bus op liep. "Dag, euh.." Ze had geen idee hoe ik heette. "Travis."
* eiieediezjzo * (ZIJ!)
"Heerlijk!" Riep ik naar een jongen die naast me danstte. Het was iets na twaalf uur en ik stond in een geweldige club in het stad. Dit was mijn ontsnappingsoord van thuis, mijn redding. Elke vrijdagavond kwam ik naar hier. Vanaf dat de muziek door mijn aderen stroomde verloor ik de controle. Het was heerlijk me te kunnen uitleven zonder al die zorgen aan mijn hoofd. De jongen die ik net had leren kennen was een drankje voor me gaan halen. Ik had geen idee wat het was en wat erin zat, maar ik dronk het leeg. Nooit stond ik erbij stil dat er drugs konden inzitten. Mocht het zo zijn en ik in elkaar zakken, dan is dat het lot en zou ik er toch niets tegen kunnen beginnen. De muziek versnelde en onze bewegingen werden heviger. Ik zag hoe zijn ogen naar mij keken. Zijn handen namen mijn heupen vast en trok mijn lichaam naar hem toe. Met mijn handen in de lucht liet ik zijn handen mijn lichaam strelen. Rond ons waren nog vele andere dansers, maar hij moest mij hebben en dacht mij gekregen te hebben. Ik voelde door de trillingen van de muziek zijn hartslag sneller en sneller gaan. "Pas op!" Gilde een meisje, maar net te laat. De jongen die zijn geluk bij mij zocht werd in één ruk naar achter getrokken en hij verdween in de massa. Ik draaide mijn hoofd om en *naam wordt gezocht (de man van intro)* keek me kwaad aan in mijn ogen. Een seconde later was hij weg. Ik liet de muziek weer door mijn aderen stromen en leefde.
*eiejidjeojdoe* (HIJ)
Drie dagen had ik erover gedaan, drie dagen lang had ik rondgevraagd naar informatie over Emma. Ze fascineerde mij, ze was in mijn hoofd gekropen en wou er niet meer uit komen. Vreselijk was het, maar mijn wraak zal zoet zijn. Na de zoveelste persoon was ik eindelijk te weten gekomen waar ze op een vrijdagavond uithing. Het verbaasde me niet dat ze naar een plaats zoals deze kwam. De muziek stond zo luid dat ze het vijf straten verder nog hoorden, maar het was leuke muziek, dus 1 punt voor Emma. De zaal zelf was donkerrood geschilderd en het had een donkere zwoele uitstraling, alleen in het midden was het klaarder. En daar stond ze. Haar golvende haren vlogen alle richtingen uit en haar lichaam vertelde een verhaal, nog nooit had ik een meisje zo vurig zien dansen. Minuten lang heb ik naar haar gestaard. Het was een prachtig schouwspel. Mensen die pas binnen kwamen zagen zo dat zij in het middelpunt van de aandacht stond, ze leek zelfs niet meer zo afgrijselijk lelijk als die paar dagen geleden. Vingers wezen naar haar, maar ik hoorde niemand haar uitlachen. Emma kreeg respect, dat werd me duidelijk. Het biertje in mijn hand was leeg en ik besloot een nieuwe te halen. Aan de bar zag ik een jongen met een bloedende lip. "Jij zal met Emma gelachen hebben zeker!" Riep ik hem toe terwijl ik op zijn rug klopte. Hij keek me aan met een kwade blik en liep naar de andere kant van de club. Verwonderd vroeg ik een biertje.
Het was nu al een uur later en nog steeds stond Emma alles te geven wat ze had. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. Zweetdruppeltjes verschenen op haar voorhoofd, dit was mijn kans. Zelfverzekerd stapte ik op haar af en duwde de dansers uit mijn weg. Ja, uit mijn weg, mijn spel ging nu in werking. "Hey Emma." Mijn hand greep naar haar schouder en trok haar naar me toe. Voorzichtig drukte ik mijn lippen op haar wang. "Hey." Ik keek haar in haar ogen aan en zocht naar haar gedachten. "Travis, weet je nog." Ze knikte. Met mijn vrije hand veegde ik de zweetdruppels op haar voorhoofd weg. "Wil je een slok?" Haar hoofd schudde neen. "Je kan hier nog net praten hoor, liefje." Blijkbaar had ik iets verkeerd gezegd want ze stopte met dansen. Plotseling werd ik naar achter getrokken. Ik zag haar me nastaren en wenstte dat ze naar mijn hand zou grijpen. Mijn spel werd onderbroken.
Daar zat hij dan, onderuit gezakt in een oude stoel met een sigaret in zijn hand. Het pakje Camel lag halfleeg op het tafeltje naast hem. Hij nam een trek en blies de rook naar me toe. "Je weet dat ik dat haat." Hij haalde zijn schouders op. Ik stond op en ging op zijn schoot zitten. "Zie je me graag?" Fluisterde ik in zijn oor. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. Ik streelde zijn gezicht, van zijn wang naar zijn kin. "Je hebt je niet geschoren hé." Hij schudde zijn hoofd. Ik boog me naar hem toe en gaf hem enkele kusjes in zijn hals, hij was daar verzot op. Hij nam nog een trek en blies de rook naar de andere kant. "Dankje." Hij lachtte en legde zijn hand op mijn been. "Neen liefje, ik zie je niet graag." De woorden gingen recht door mijn hart en ik zette me recht. "Wat zei je?" Je zou denken dat ik tranen zou voelen opkomen, maar dat gebeurde niet. "Ik hou van je." Wat was hij toch een pestkop, maar dat vond ik net leuk aan hem. "Ik denk dat ik maar eens doorga." Hij trok me naar zich toe en gaf me een vurige zoen. Hij smaakte naar zijn sigaret en ik vond het lekker.
Ouwe trut.
Ik liet de voordeur, zijn voordeur, in het slot vallen. Een frisse wind verwelkomde me. Ik snoof de buitenlucht op en genoot, dit was iets anders dan de geur in zijn muffe huis. Het was eigenlijk eerder een kot dan een huis. Er waren maar twee kamers. Eén moest dienen als woonkamer, keuken en slaapkamer en de andere was de badkamer, heel gezellig. In de grootste kamer stonden twee stoelen, een tafel met twee krukjes, een bed en een oude zwart-wit televisie. In al de kamers waren de muren behangen met een streepjesmotief. De tweede keer dat ik er was geweest had ik zelfs een poster meegenomen, zo lelijk vond ik het behang. Zonder te luisteren naar zijn mening had ik hem opgehangen. Hij had zijn duim opgestoken en me op zijn schoot getrokken. Ik verdiende een beloning.
Voorzichtig stak ik mijn sleutel in het slot. De deur kraakte wanneer ik hem openduwde. "Shit!" Voetstappen waren op weg naar de deur. Ik was ontdekt, erbij, gesnapt en ik vond het niet fijn. "Emma! Waar zat je in hemelsnaam!" Mijn vader kwam op me afgelopen met zijn hand in de lucht, klaar om me te straffen. Gelukkig kwam mijn moeder net op tijd in actie en hield zijn arm vast. Ik glipte langs hun door naar mijn kamer en gooide deur in het slot. Bang kroop ik in een hoekje. Nog nooit had mijn pa me willen slaan, daarom was ik zo bang die keer. Hoe kan een mens nu kinderen slaan, zijn eigen kinderen dan nog. Een traan rolde over mijn wang. Nu pas kon ik hem voor me zien toen ik in de deuropening stond. Zijn rechterwenkbrauw trilde, zijn ogen spuwde vuur en hij leek groter als anders. Ik was voor de eerste keer in mijn leven bang.
Het was tien voor acht en ik zat nog steeds aan de ontbijttafel. Mijn vader had nog geen enkel woord tegen me gezegt, het enigste wat hij deed was met zijn lepeltje in zijn tas koffie roeren. Snel propte ik het laatste stuk boterham in mijn mond en stond recht. Ik nam mijn bord en stak het weg in de vaatwasser. Het deed me niets dat hij me negeerde. Ik had zijn liefde niet nodig, want alles wat ik deed was toch niet goed in zijn ogen. Ik liep naar de voordeur, opende hem en gooide hem zo hard als ik kon terug. Als er glas had ingezeten had dat nu in duizende stukken rondgevlogen. Een gemene glimlach verscheen op mijn gezicht.
Langzaam liep ik richting de bushalte, tevergeefs, de bus was al vertrokken. "Dat wordt dan maar een halfuurtje wachten." Mijn handen staken in mijn zaken en nonchalant begon ik een liedje te zingen. Een oude dame aan de overkant keek me afkeurend aan. Snel stak ik mijn middelvinger op. "Ouwe trut!" Met kleine maar krachtige passen liep ze door.
God
Mijn gedachten waren afgedwaald naar een sprookjesland, een sprookjesland vol gelukkige mensen en waar ik God was. Hun glimlach maakte me woedend en om wraak te nemen liet ik bliksemschichten op hun neerdalen. Gillende vrouwen en mannen liepen bang heen en weer. "Wat gebeurt er?" Riepen ze naar elkaar. "Je sterft!" Riep ik vanuit een donkere wolk naar hun. "Sterf!" Plotseling werd mijn aandacht terug geroepen naar de werkelijkheid, ik was geen God meer. In de deuropening stond een meisje met haar rugzak in de hand. De leerkracht keek haar boos aan. "Emma, de hoeveelste keer is dit al?" Het meisje haalde haar schouders op en schoof langzaam naar de leerkracht. "Hier is mijn agenda." Ongeïnteresseerd smeet ze het ding op de lessenaar en stapte ze naar achter. Ze liet haar rugzak zakken op de grond en schoof de stoel achteruit. Ik keek weer naar de leerkracht, die schudde zijn hoofd. Ik kon zijn gedachten raden door in zijn doffe ogen te kijken. "Meisje toch, het gaat verkeerd met je aflopen." Een glimlach verscheen op mijn gezicht, dit kon interessant worden.
De les was gedaan. Ik borg mijn schrijfgerief op in mijn pennezak en stak het weg. Toen ik mijn rugzak over mijn schouder hing had ik door dat het meisje, Emma, al de deur was uitgelopen. "Shit." Vloekte ik en snel liep ik haar achterna. Mijn hand greep haar vast bij haar tengere schouder. Met een zwaai draaide ik haar om. Haar donkere ogen, bijna zwart, keken me vernietigend aan, maar het enigste wat ik kon doen was glimlachen. "Wie ben jij en wat moet je van me." Spuwde ze. "Kalm Emma! Ik wou je gewoon vertellen dat je je agenda vergeten bent op de leerkracht zijn lessenaar." Haar mond viel open. "Godverdomme." Met enkele krachtige passen liep ze terug naar het lokaal en enkele seconden later stond ze weer naast me. "Denk maar niet dat ik je ga bedanken." Het verbaasde me dat een meisje grof tegen me kon doen. "Hé Emma, wacht eens op me. Ik ben nieuw hier." Maar ze liep al door. "Ik ga echt niet achter je aanrennen hoor!" En ze bleef doorlopen. "Godverdomme kutwijf!" Ze keek zelfs niet om.
Het laatste lesuur was voorbij. Emma was nog even agressief bezig als deze ochtend. Iets in haar trok me aan. Voorzichtig, deze keer, ging ik naast haar staan en legde mijn hand op de tengere schouder die ik al eens had vastgegrepen. "Ik heb je toch geen pijn gedaan?" Vroeg ik haar, met een stem die bezorgd leek. Natuurlijk was ik niet bezorgd, ik kende dit meisje niet eens, het enigste wat ik wou was een spelletje spelen. Ze draaide zich om en keek me aan. Haar ogen keken niet meer vernietigend, neen, ik zag een leegte in haar ogen. "Neen." Mompelde ze terwijl ze met haar hand over de schouder wreef. Een klein glimlachje verscheen op haar gezicht. "Loop je mee?" Vroeg ik. Twijfelend keek ze heen en weer. Ze vroeg zich waarschijnlijk af waarom ik hààr vroeg om mee te lopen. Zo mooi was ze niet, helemaal niet. Ze was afgrijselijk lelijk. Ze was mager en maakte botte bewegingen, haar donkerbruine ogen waren te hard voor haar gezicht net zoals haar donkere haren. Ze had niet van dat prachtige stijle haar, neen er zaten lelijke golven in. Lelijke meid. "Oké." Ik glimlachte en plaatste mijn hand op haar rug. "Loop maar mee." Op de weg naar haar bushalte hadden we geen woord gezegd. Toen haar bus kwam aangereden keek ze me aan. Ging ze me nou nog een afscheidszoen geven of niet? Neen, ik kreeg geen zoen. Kutwijf. "Dag Emma!" Zwaaide ik haar na terwijl ze de bus op liep. "Dag, euh.." Ze had geen idee hoe ik heette. "Travis."
* eiieediezjzo * (ZIJ!)
"Heerlijk!" Riep ik naar een jongen die naast me danstte. Het was iets na twaalf uur en ik stond in een geweldige club in het stad. Dit was mijn ontsnappingsoord van thuis, mijn redding. Elke vrijdagavond kwam ik naar hier. Vanaf dat de muziek door mijn aderen stroomde verloor ik de controle. Het was heerlijk me te kunnen uitleven zonder al die zorgen aan mijn hoofd. De jongen die ik net had leren kennen was een drankje voor me gaan halen. Ik had geen idee wat het was en wat erin zat, maar ik dronk het leeg. Nooit stond ik erbij stil dat er drugs konden inzitten. Mocht het zo zijn en ik in elkaar zakken, dan is dat het lot en zou ik er toch niets tegen kunnen beginnen. De muziek versnelde en onze bewegingen werden heviger. Ik zag hoe zijn ogen naar mij keken. Zijn handen namen mijn heupen vast en trok mijn lichaam naar hem toe. Met mijn handen in de lucht liet ik zijn handen mijn lichaam strelen. Rond ons waren nog vele andere dansers, maar hij moest mij hebben en dacht mij gekregen te hebben. Ik voelde door de trillingen van de muziek zijn hartslag sneller en sneller gaan. "Pas op!" Gilde een meisje, maar net te laat. De jongen die zijn geluk bij mij zocht werd in één ruk naar achter getrokken en hij verdween in de massa. Ik draaide mijn hoofd om en *naam wordt gezocht (de man van intro)* keek me kwaad aan in mijn ogen. Een seconde later was hij weg. Ik liet de muziek weer door mijn aderen stromen en leefde.
*eiejidjeojdoe* (HIJ)
Drie dagen had ik erover gedaan, drie dagen lang had ik rondgevraagd naar informatie over Emma. Ze fascineerde mij, ze was in mijn hoofd gekropen en wou er niet meer uit komen. Vreselijk was het, maar mijn wraak zal zoet zijn. Na de zoveelste persoon was ik eindelijk te weten gekomen waar ze op een vrijdagavond uithing. Het verbaasde me niet dat ze naar een plaats zoals deze kwam. De muziek stond zo luid dat ze het vijf straten verder nog hoorden, maar het was leuke muziek, dus 1 punt voor Emma. De zaal zelf was donkerrood geschilderd en het had een donkere zwoele uitstraling, alleen in het midden was het klaarder. En daar stond ze. Haar golvende haren vlogen alle richtingen uit en haar lichaam vertelde een verhaal, nog nooit had ik een meisje zo vurig zien dansen. Minuten lang heb ik naar haar gestaard. Het was een prachtig schouwspel. Mensen die pas binnen kwamen zagen zo dat zij in het middelpunt van de aandacht stond, ze leek zelfs niet meer zo afgrijselijk lelijk als die paar dagen geleden. Vingers wezen naar haar, maar ik hoorde niemand haar uitlachen. Emma kreeg respect, dat werd me duidelijk. Het biertje in mijn hand was leeg en ik besloot een nieuwe te halen. Aan de bar zag ik een jongen met een bloedende lip. "Jij zal met Emma gelachen hebben zeker!" Riep ik hem toe terwijl ik op zijn rug klopte. Hij keek me aan met een kwade blik en liep naar de andere kant van de club. Verwonderd vroeg ik een biertje.
Het was nu al een uur later en nog steeds stond Emma alles te geven wat ze had. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. Zweetdruppeltjes verschenen op haar voorhoofd, dit was mijn kans. Zelfverzekerd stapte ik op haar af en duwde de dansers uit mijn weg. Ja, uit mijn weg, mijn spel ging nu in werking. "Hey Emma." Mijn hand greep naar haar schouder en trok haar naar me toe. Voorzichtig drukte ik mijn lippen op haar wang. "Hey." Ik keek haar in haar ogen aan en zocht naar haar gedachten. "Travis, weet je nog." Ze knikte. Met mijn vrije hand veegde ik de zweetdruppels op haar voorhoofd weg. "Wil je een slok?" Haar hoofd schudde neen. "Je kan hier nog net praten hoor, liefje." Blijkbaar had ik iets verkeerd gezegd want ze stopte met dansen. Plotseling werd ik naar achter getrokken. Ik zag haar me nastaren en wenstte dat ze naar mijn hand zou grijpen. Mijn spel werd onderbroken.
[ Ajouter un commentaire ]
[ 7 commentaires ]
# Posté le samedi 13 septembre 2008 14:20
Modifié le samedi 15 novembre 2008 12:29
- Annonceurs •
- Jobs •
- Contact •
- Aide •
- Sécurité •
- Conditions •
- Signaler un abus •
- Blog Skyrock