This are my feelings, my thoughts. This is me.
Beschrijving:
Enjoy c:
please don't copy,
this is my work.
even the pictures!
Omdat herinneringen me doen leven.
[ Reactie posten ]
[ 3 reacties ]
#
Gepost op maandag 12 mei 2008, 11u50
Zie je mij?
Een vriend vertelde mij dat in iemands ogen kijken, in iemands ziel kijken is.
Zie je wat er in me omgaat?
WOEDE WRAAKZUCHTIG BELOGEN EENZAAMHEID NAIVITEIT VERDRIETIG
[ Reactie posten ]
[ 2 reacties ]
#
Gepost op zondag 11 mei 2008, 05u32
Ik gaf mijn einde aan jou godverdomme.
Ik legde mijn redding, mijn beste vriend, mijn einde in jouw handen.
Ik gaf het jou.
Ik vroeg je of je er altijd voor me zou zijn en je zei ja.
Ik geloofde jou.
En nu ben ik helemaal alleen en jij loog tegen me.
Net zoals je zei dat je ging doen..
Vid: Stutterfly - Fire Wispers
[ Reactie posten ]
[ Geen reacties ]
#
Gepost op zondag 11 mei 2008, 05u28
Naamloos verhaal.
Inleiding.
De wind waaide haar kamer binnen en streelde haar armen. Het was een heerlijk fris gevoel. De haartjes op haar armen gingen rechtstaan en langzaam gleden haar vingertoppen erover. Ze genoot ervan. Geluidloos ging ze rechtop zitten en voelde de wind haar gezicht strelen. Ze glimlachtte. Het gevoel dat ze kreeg was simpel en zo puur. Ze koesterde deze momenten. Langzaam ging ze weer liggen en trok het laken over haar heen. Ze keek nog even uit het raam en sloot daarna haar ogen. "Slaapwel." Fluisterde ze.
Een duwtje in de rug.
Enkele zonnestralen gleden haar kamer binnen. Ze lag nog heerlijk te slapen toen haar moeder op haar deur kwam kloppen. "Opstaan liefje!" Ze gromde en draaide zich om naar de muur. "Ik hoor je niet opstaan!"Zong haar moeder toen ze haar kamer binnen liep. Ze had een roze kamerjas aan en roze pantoffels. Sarah draaide zich om en keek haar moeder aan. Weer gromde ze. "Het zonnetje in huis!" Haar moeder lachtte luidop en trok het deken van Sarah af. Zo ging het elke ochtend. Ze keek haar moeder nog steeds aan. Ze had prachtige blonde lokken en van die donkerblauwe kijkers waarmee je iedereen kon betoveren, een smal neusje en een prachtige huid die zo zacht was als zijde. Soms was ze er jaloers om, dat ze niet zo mooi was als haar moeder.
De deur viel in het slot.
De wind waaide haar kamer binnen en streelde haar armen. Het was een heerlijk fris gevoel. De haartjes op haar armen gingen rechtstaan en langzaam gleden haar vingertoppen erover. Ze genoot ervan. Geluidloos ging ze rechtop zitten en voelde de wind haar gezicht strelen. Ze glimlachtte. Het gevoel dat ze kreeg was simpel en zo puur. Ze koesterde deze momenten. Langzaam ging ze weer liggen en trok het laken over haar heen. Ze keek nog even uit het raam en sloot daarna haar ogen. "Slaapwel." Fluisterde ze.
Een duwtje in de rug.
Enkele zonnestralen gleden haar kamer binnen. Ze lag nog heerlijk te slapen toen haar moeder op haar deur kwam kloppen. "Opstaan liefje!" Ze gromde en draaide zich om naar de muur. "Ik hoor je niet opstaan!"Zong haar moeder toen ze haar kamer binnen liep. Ze had een roze kamerjas aan en roze pantoffels. Sarah draaide zich om en keek haar moeder aan. Weer gromde ze. "Het zonnetje in huis!" Haar moeder lachtte luidop en trok het deken van Sarah af. Zo ging het elke ochtend. Ze keek haar moeder nog steeds aan. Ze had prachtige blonde lokken en van die donkerblauwe kijkers waarmee je iedereen kon betoveren, een smal neusje en een prachtige huid die zo zacht was als zijde. Soms was ze er jaloers om, dat ze niet zo mooi was als haar moeder.
De deur viel in het slot.
[ Reactie posten ]
[ 1 reactie ]
#
Gepost op donderdag 08 mei 2008, 16u06
Gewijzigd op vrijdag 09 mei 2008, 13u34
Ik adem misschien langzaam, maar het is nog niet gedaan met mij.
De laaste dagen, weken, maanden waren hemel en hel voor me. De heerlijke momenten die we samen beleefden zullen herinneringen worden en nooit meer zullen we die meemaken. Ik hoop dat ons hoofdstuk is afgesloten, want de pijn die je mij bezorgde heeft mijn lichaam verminkt. De littekens zullen je bij me houden, me eraan doen herinneren hoe magisch het was, jij & ik. Maar in de realiteit was het een droom zonder hoop, geen sprookjeseinde voor mij.
Ik heb het gevoel dat mensen mij zaken willen opdringen. Het maakt niet uit wat, doe het niet. Ik houd rekening met iedereen, maar dring me niets op. De laatste tijd gebeurd het meer en meer. Jullie maken me bang. Allerlei woorden banen zich een weg naar mijn hoofd en stapelen zich op. Ik heb geen tijd om ze te ordenen en de vragen die gevormd worden te beantwoorden. Neen, stop het. Jullie blijven maar aandringen. Ik krijg tranen in mijn ogen, ik bibber en ik krijg hoofdpijn. Mijn lichaam begeeft het net niet, maar mijn bewustzijn wel. Ik sta op de rand om in te storten, asjeblief hou mijn hand vast en laat me mezelf zijn.
8 mei 2008
[ Reactie posten ]
[ 3 reacties ]
#
Gepost op donderdag 08 mei 2008, 15u43