Beu.



Het breekt mijn hart, ik ben het beu.

Al die onzinnige ruzies die ik zie, hoor, beleef en zelfs die ik niet meemaak.
Al die leugens die mensen kwetsen, kapot maken, gewoon voor een ander zijn plezier.
Al die vieze blikken die mensen werpen naar andere, die ze minder vinden dan hun eigen, allemaal door hun grote ego's.
Al die tranen die worden gelaten en worden geslikt, waar niemand is om ze te drogen, om ze op te vangen, om die persoon te vertellen dat het goed zal komen.

Het breekt mijn hart, ik ben het beu.
# Gepost op zondag 30 maart 2008, 13u27

Leven is zijn.

Labelen, uitmaken, lachen, knuffelen, ruzie maken,
vechten, kussen, strelen, huppelen, stampen,
trekken, slagen, kijken, voelen, eten, drinken,
ademen, haten, genieten, liefhebben, vragen,
denken, handelen, bang zijn, durven, moed,
hoop, vrede, geweld, ideeën, dromen, ruiken,
proeven, springen, terugtrekken, doorbijten,
vriendschap, trouwen, scheiden, vrijen,
kietelen, lachen, wenen, blijdschap,
uniek, hetzelfde, antwoorden, zijn.
# Gepost op zondag 30 maart 2008, 13u25

Perfectie.

Overal waar je kijkt zie je mooie meisjes en jongens. Onbewust ga je je met hun vergelijken tot je besluit dat je lelijk bent. Daarna besef je dat dat niet waar is, maar dat je toch vele mooier zou willen zijn.

Wat de meeste mensen niet beseffen is hoeveel make-up ze gebruiken en hoe vals die mooie meisjes en jongens zijn. Uiteraard zijn ze niet allemaal zo, maar geef eerlijk toe, het zijn er veel.

Ook ik heb het moeilijk, en ja ook ik ben vaak jaloers op andere mensen hun uiterlijk. Ik ben dun, heb dun haar, een lelijke 'gezichtsbouw' en ik zie slecht. Maar ik heb ook mijn positieve punten. Ik heb donkerbruine mooie ogen, lieve elfenoortjes en ik heb normale borsten. Ik zie er niet mis uit, dat is een feit. Jij ziet er ook niet mis uit, dat is een feit. Maar er zijn veel mooiere mensen, dat is zeker een feit.

Maar zolang we maar weten dat iemand ons mooi vind, dat iemand ons lief heeft, dan zijn we gelukkig? Niet? Ik wel. Het doet me plezier als mensen zeggen dat ik er goed uitzie, maar alleen als ik weet dat ze het menen. Een compliment van een onbekende kan ook leuk zijn, maar hecht er niet teveel waarde aan want die mensen zijn oppervlakkig en het is natuurlijk om het innerlijk dat het draait, niet? Jawel hoor.

Waarom schrijf ik nu deze tekst? Geen idee wat het nut ervan is.

Ik wil gewoon dat iedereen beseft dat het om het innerlijk draait en dat een mooi uiterlijk gewoon een extra'tje is. Het is niet noodzakelijk. Maar jammer genoeg zijn de mensen deze dagen oppervlakkig. Waarom ik er dan zelf niet lelijk bij loop? Omdat ik mij uitdruk met mijn 'uiterlijk', maar geloof me. Op vlak van vriendschappen en relaties kijk ik niet naar het uiterlijk, dat kun je wel zien aan mijn exen (niet beledigend bedoeld). Iedereen heeft zijn foutjes! Geef mij maar pure schoonheid, daar heb ik respect voor. Geen gekleurd haar, geen lange valse wimpers, geen piercings, geen make-up. Ik geef toe dat ik hét mooi vind, en ja ik heb ook gekleurd haar, maar neen, ik heb er geen respect voor. Ik heb wél respect voor het innerlijk, dus op dat vlak respecteer ik mezelf wél. En misschien jou ook.

Achja, wat een onzin allemaal.
# Gepost op zaterdag 29 maart 2008, 17u54

Omdat ik soms alleen wil zijn..

Omdat ik soms alleen wil zijn..
# Gepost op zaterdag 22 maart 2008, 15u09

Herkenbare situatie ?

Hoe hard ik ook mijn best doe, ik begrijp niets meer van mijn gevoelens, mijn emoties, mijn verlangens. Het voelt aan alsof ik op de rand van een hoog flatgebouw sta. Ik voel de wind door mijn haren wapperen en mijn ogen zijn gesloten. De laatste dagen zie ik wanneer ik mijn ogen sluit vieze blikken, vieze ogen, iemand die naar me kijkt. Het is moeilijk me gelukkig te voelen wanneer ik weet dat vrienden van mij dat niet zijn. En de liefde die door me heen stroomt. Het is me gelukt, ik heb de jarenlange gevoelens voor mijn droomprins kwijtgespeelt, maar de gedachte van wat kon zijn geweest is nog niet verdwenen. Ik wou dat iemand mijn hand kon grijpen en me naar een plaats zonder dat soort problemen kon brengen. Hoe raak je het beeld kwijt, het beeld van 'jouw geluk'? Dat raak je niet kwijt, er moet een ander beeld voor in de plaats komen. Een paar minuten lang dacht ik dat geluk te hebben gevonden, dat zorgeloos beeld van geluk, maar niets is wat het lijkt. Als klein meisje van tien jaar had ik gehoopt om snel volwassen te zijn, maar nu ik een jongedame ben van bijna zestien jaar wil ik weer kinds zijn. Ik hoef deze problemen niet, deze verwarrende conversaties, deze noodzakelijke beslissingen. Ik wil weer bellenblazen, huppelen, knuffelen zonder daarna te hoeven nadenken hoe ik mijn 'problemen' ga oplossen. Ik heb vrienden om mij hierbij te helpen, maar zoiets moet je alleen doen. Ik zou willen dat ik mijn hart kon ordenen, al de gevoelens, de herinneringen, de dromen. Achja, blijkt dit weer onmogelijk te zijn. Ik smacht naar een moment van geluk en wanneer ik het weer vind zal ik het koesteren. Ik zal me er aan vast klampen. Dan komen de problemen weer, de eindeloze onbeantwoorde vragen en de hoop die vervaagt.
Tot er weer zo'n moment van geluk komt, en alles weer opnieuw begint.
# Gepost op zaterdag 22 maart 2008, 15u07